2006/Feb/10

เฮ้อ ช่วงใกล้สอบเนี่ย

เซ็งจริง!!!

ตอนนี้นู๋กันกำลังแต่งฟิค Darkmoon

เดี๋ยวไว้จะเอามาลงให้ได้อ่านกัน

(=[]=แน่ใจเรอะว่า..ใกล้ ..สอบน่ะ)

นี่เป็นเว็บเกี่ยวกับ FMA นะ

link ไว้ให้แล้วจ้ะ


http://www.fullmetal-club.tk

พอดีเพื่อนเค้าเปิดบล็อคน่ะไปเยี่ยมเยียนกันบ้างก็ดี

ที่

http://kunkung.exteen.com/

ฟิคสั้นๆ ก็อบมาจากบอร์ดเคียว

บ่ายอ่อนๆในวันที่แสงแดดแรงกล้า ด้วยวัยเพียง 8 ปีทำให้ข้าซุกซนอยู่ไม่นิ่ง ก็เหมือนกับเด็กผู้ชายทั่วไป ข้าชอบหนีท่านฟุบุกิออกมาเที่ยวเล่นคนเดียวบ่อยๆ แต่ก็ถูกเอ็ดทุกครั้งที่กลับไป แต่ก็ช่างเถอะก็ข้าอยากออกมาเดินเล่นแทนที่จะนั่งอุดอู้อยู่แต่หน้าตำราเรียนวันละหลายๆชั่วโมงแบบนั้นนี่นา มันน่าเบื่อจะตายไป 5 ดาราก็ไม่ได้อยากจะเป็นซักหน่อย แล้วก็ไอ้การที่ข้าแอบหนีออกมานี่แหละที่เหมือนกับเป็นอะไรบางอย่างที่จะเปลี่ยนแปลงตัวข้าซึ่งในเวลานั้นข้ายังเยาว์เกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกแปลกๆที่ทำให้ชีวิตของข้าต้องพลิกผันไปถึงเพียงนี้........ความรู้สึกที่ผู้คนเรียกขานกันว่า..รัก.....


บนเชิงเขาที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองมากนัก อากาศดีบริสุทธิ์เป็นที่สุด ข้าออกมาเที่ยวลัดเลาะตามสุมทุมพุ่มไม้ที่แสงร้อนแรงของดวงตะวันไม่อาจกราดส่องลงมาถึง เหล่าผีเสื้อหลากสีตัวน้อยบินวนเย้ายวนข้าอยู่รอบกายจนอดไม่ได้ที่จะไล่ตามไป.....ถึงที่ไหน นานเท่าไหร่แล้วข้าก็ไม่รู้ ข้าพบตัวเองยืนอยู่เดียวดายที่กลางป่า ผีเสื้อแสนสวยหายไปแล้ว......ข้าได้ยินเสียงน้ำตกดังแว่วมาจากทางหน้าผา ไม่ยอมรับว่าตัวเองหลงป่า ข้าจึงเดินตามเสียงนั้นไปโดยหลอกตัวเองลึกๆในใจว่าแค่จะไล่ตามหาผีเสื้อสีสวยเท่านั้นแต่ไม่นึกว่าที่แห่งนั้นจะมีบางอย่างที่สวยงามยิ่งกว่าให้ข้าได้พบ.....

ข้าชื่อเคโคคุ แต่ว่านั่นเป็นชื่อที่ยุนยุนเรียกข้า อันที่จริงแล้วข้าชอบให้ใครๆเรียกว่าว่าโฮตารุมากกว่า ยุนยุนบอกว่าโฮตารุแปลว่า...อะไรนะ...อ้อ แมลงทับนี่เอง (เอ่อ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าจ๊ะหนู ----).......ตัวน้อยๆที่เรืองแสงอ่อนๆที่ชอบบินเล่นอยู่แถวลำน้ำนั่นน่ะ ข้าชอบมันมากเลย นั่นจึงเป็นอีกสาเหตุนึงที่ทำให้ข้าชอบนอนเล่นแถวๆน้ำตก เย็นสบายตัวดีอีกต่างหาก แต่จะบอกอะไรให้อย่างนะ ข้าน่ะเกลียดน้ำ......

ข้าเดินมาซะไกลจากจุดแรกที่ได้ยินเสียงน้ำ พาตัวเองตัดผ่านสุมทุมพุ่มไม้และเหล่าไม้เลื้อยที่ห้อยระเกะระกะอยู่ตลอดตามรายทาง จนถึงพุ่มมาร์ชเมลโลที่อยู่ตรงหน้า ข้าไม่ได้อุปทานแต่แน่ใจว่าที่อยู่ข้างหลังพุ่มสีแดงอ่อนนี้คือน้ำตกขนาดย่อมที่ข้าได้ยินมาตลอดทางแน่ ข้าก้มตัวลงหลบเถาวัลย์ที่ห้อยระย้า สองมือเล็กๆของข้าแหวกพุ่มนั้นออก.......ลำแสงจ้าของพระอาทิตย์หลังเที่ยงวันแยงตาจนพร่าไปหมด ข้ากระพริบตาถี่ๆหลายครั้งแต่ยังไม่อาจเอาชนะลำแสงทรงพลังนั้นเสียที และที่นั่น.......ข้างลำน้ำชุ่มชอุ่มที่พากันถาโถมสาดกระเซ็นลงมาเบื้องล่างนั้น...........ข้าก็ได้พบกับสิ่งสวยงามที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน...แม้ว่านั่นจะไม่ใช่ผีเสื้อก็ตามที......

บ่ายอ่อนๆในวันที่แสงแดดแรงกล้า ในวันนั้นข้าไม่มีอะไรทำ ก็แค่รอยุนยุนกลับจากเฝ้าจักรพรรดิแดง ยุนยุนสัญญากับข้าไว้ว่าวันนี้จะพาเข้าเมือง คืนนี้ที่อีกฝั่งของกำแพงจะมีจุดพลุด้วย ข้าชอบดูดอกไม้ไฟ มันสวย.....เหมือนข้าเลย (--- -----)



ยุนยุนเนี่ยชักช้าซะจริง สี่ผู้เฒ่านี่มันงานยุ่งมากรึไงนะ ข้าไม่มีอะไรทำ เลยเดินเอ๋อไปตามชายป่าลัดเลาะไปเรื่อยๆรู้ตัวอีกทีก็หลงทางซะแล้ว หลงทาง??? จะเดือดร้อนไปทำไมกัน ข้าก็หลงมันอยู่ทุกวัน แล้วยุนยุนก็ตามหาเจอทุกครั้งเลยด้วย อ๊ะ น้ำตกนี่ จะมีแมลงทับมั๊ยน๊า ข้าตัดสินใจปักหลักนอนรอยุนยุนที่ข้างๆน้ำตกนั้น ข้าหาแนวไม้ใหญ่เป็นร่มเงา จับจองสึบากิต้นใหญ่เป็นของตัวเองแล้วล้มตัวลงนอน แต่ให้ตายเถอะ หญ้าแหลมๆนี่มันทิ่มตัวจักกะจี้ดีชอบกลแฮะ ยังจะชุดกิโมโนรุ่มร่ามที่ยุนยุนจับใส่ให้อีก ดีล่ะ ยุนยุนไม่อยู่แล้ว แอบถอดซะดีกว่า ก็มันร้อนนี่นา แต่ว่ามันถอดยังไงกันล่ะเนี่ย ยุนยุนไม่เคยสอนข้าซะด้วยสิ --- --- ไอ้โอบินี่แกะไม่ออกแฮะ (ว๊า รู้งี้ข้าหัดใส่เองมั่งก็ดีหรอก) ช่างเถอะ จะพันเอวอยู่ก็ช่าง แค่เอาแขนขาออกมานอกชุดได้ก็หมดร้อนแล้ว.....ข้าจัดการแบบที่ว่าแล้วเอนตัวลงนอน ละอองน้ำเย็นๆที่กระเซ็นมาถูกผิวกายนี่มันชุ่มชะอุ่มดีแฮะ แต่จะให้บอกกี่ครั้งกันนะ ข้าน่ะ เกลียดน้ำเป็นบ้าเลย......(หนูเกลียดน้ำแล้วหนูมาทำบ้าอะไรอยู่ข้างน้ำตกล่ะเนี่ย ----)

ร่างเล็กๆสีนวลผ่องที่ขดตัวนอนอยู่บนพื้นหญ้าสีอ่อนตัดกับกิโมโนสีใบเมเปิลที่พันกายอยู่หมิ่นเหม่นั้น ชั่วแว่บแรกที่ได้เห็นทำเอาข้าคิดว่าได้เจอผีเสื้อแสนสวยนั้นอีกครั้งเลยทีเดียว ใบหน้าเล็กๆนั้นงามใสราวกับเทพธิดาตัวน้อย เปลือกตาบางๆที่ประดับด้วยแพขนตาอ่อนๆนั้นปิดสนิท ผิวแก้มเนียนนั้นมีสีเดียวกับซากุระแรกผลิเช่นเดียวกับริมฝีปากน้อยๆที่ถูกจัดวางอย่างลงตัวบนกรอบหน้าจิ้มลิ้มที่ใครๆเห็นก็คงอดที่จะเอ็นดูไม่ได้
ข้านั่งลงข้างๆร่างที่นิทราอย่างเป็นสุขนั้น สายตาของข้าไม่อาจละจากเทพธิดาตรงหน้าได้ ลมหายใจแทบจะถูกหยุดตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น เวลา....ดูเหมือนจะไม่เดินอีกเลย และโดยไม่ทันรู้สึกตัว ข้าแอบสัมผัสเรือนผมสีทองสว่างที่ถูกถักไว้เป็นเปีย 2 ข้างและริมฝีปากของข้าก็สัมผัสเบาๆ.........บนพวงแก้มนุ่มนั้นเสียแล้ว......

เสียงฝีเท้าของเขาหายไปแล้ว ข้าค่อยๆลืมตาขึ้น แสงแดดยามบ่ายทำเอาข้าตาพร่าไปหมด ข้าลุกขึ้นนั่งพิงต้นไม้ จัดกิโมโนให้เข้าที่เรียบร้อย เด็กผู้ชายคนนั้นมีผมสีเดียวกับยุนยุนเลย อายุก็คงไล่เลี่ยกับข้า แต่ว่านัยน์ตาสีเดียวกันกับข้าคู่นั้นต้องจ้องมองข้าอย่างตกตะลึงด้วยนะ ไม่เคยเห็นโฮตารุจังรึไง เจ้าผมเงินนั่นน่ะ!!!! (แล้วทำไมต้องคิดว่าทุกคนเคยเห็นหนูด้วยล่ะจ๊ะ หาดูได้ตามสวนสัตว์รึไง) แล้วยังแอบหอมแก้มข้าอีก โฮตารุจังถูกขโมยหอม! บ้าๆๆๆๆๆๆ คนที่จะหอมแก้มข้าได้มีแต่ยุนยุนเท่านั้นนะ!!


ความคิดของข้าหยุดชะงัก ผิวหน้าร้อนซ่าน ข้าลูบผิวแก้มที่เด็กผู้ชายคนนั้นสัมผัสเบาๆ ยุนยุนน่ะหอมข้าแบบนี้บ่อยๆ ใบหน้าข้าร้อนผ่าวขึ้นอีกเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก ก็บ่อยครั้งที่หอมข้าน่ะ ยุนยุนมักจะบอกอยู่เสมอน่ะสิว่าสิ่งนี้น่ะแทนความหมายของคำว่า.....รัก...


ข้าหลับตาลง แสงร้อนแรงของตะวันดวงโตยังคงส่องผ่านเปลือกตาข้าเห็นเป็นสีสว่างรำไร และที่ปรากฏอยู่บนนัยน์ตาของข้าในตอนนี้นั้นคือภาพเด็กผู้ชายวัยไล่เลี่ยกับข้าผู้มีผมสีเงินยวงและดวงตาคู่โตที่จ้องมองข้าไม่วางตา.........ใบหน้าข้าร้อนขึ้นอีกครั้ง ถ้าหอมของยุนยุนแทนความหมายว่ารักแล้วละก็.....หอมของเด็กคนนั้นจะแทนความหมายว่าอะไรกันนะ..........

ข้ากลับถึงตำหนัก ท่านฟุบุกิก็เอ็ดข้าตามเคย แต่วันนี้ข้าไม่ได้ยินหรอกเพราะหูของข้าได้ยินแต่เสียงสายน้ำที่พรั่งพรูจากยอดเขาโถมตัวลงกระทบแผ่นดิน.......เสียงนกกาที่กลับจากหากินและเสียงจักจั่นที่เริ่มกรีดปีกร้องระงมอยู่เบื้องนอกนั้นข้าก็ไม่ได้ยิน ข้าได้ยินแต่เพียงเสียงหายใจเบาๆบ่งบอกการนิทราที่เป็นสุขของเด็กคนนั้นเท่านั้น...............ท่านฟุบุกิที่ตีหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้าข้าก็ไม่เห็นหรอก ข้าเห็นแต่เพียงผีเสื้อสีใบเมเปิลแสนสวยที่สยายปีกอยู่บนยอดหญ้าตัวนั้น......ข้ายังจำได้ วินาทีที่ได้สัมผัสพวงแก้มนุ่มนั้น หัวใจข้ามันถีบตัวเต้นไม่เป็นส่ำ ลมหายใจระบายไม่เป็นจังหวะ ข้าเพิ่งเห็นโลกมาไม่กี่ปี แต่ในฤดูร้อนปีที่ 8 นี้หัวใจของข้าก็ถูกสอนให้รู้จักกับความรู้สึกที่ทิ่มแทงนี้เสียแล้ว.......




ข้ามารู้ภายหลังว่าเด็กคนนั้นมีชื่อที่น่าเอ็นดูว่า *โฮตารุ* และนั่นเป็นการพบกันครั้งแรกของข้ากับหิ่งห้อยแห่งฤดูร้อนตัวน้อยนั้น.......




----------------------------------------------------------------------

Ending
--My Sweet Firefly--

ระวัง!!!!

.....

...

..

.

.

ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ



edit @ 2006/03/07 17:48:49

Comment

Comment:

Tweet


นี่ยัยยุ้ย เค้าแต่งทั้งทีก็ให้เครดิตเค้าหน่อยสิ ( ท่านเกย์โคคุน่ะ ) บลอคนายไหงมันพัฒนาเยี่ยงนี้ ( แต่ว่าอ่านยากบรม =___= )
#3 by KUN At 2006-02-21 14:30,
น่ารักใช่มั๊ยล่ะคะ
#2 by เด็กบ้า!!!!~~ At 2006-02-14 11:50,
อ่า สายตาของน้องเนียร์ช่างดึงดูดใจเหลือเกิน อ่า
#1 by por-kk At 2006-02-10 22:15,